Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget




Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2012

Μαθαίνοντας τα παιδιά να λύνουν προβλήματα κι όχι να είναι επιθετικά

Γιατί κάποια παιδιά είναι πιο επιθετικά από κάποια άλλα και πώς μπορούν οι γονείς ή οι εκπαιδευτικοί να τα ηρεμήσουν;
Αυτό το ερώτημα προσπάθησαν να απαντήσουν η Myrna Shure και ο George Spivack (αναπτυξιακοί ψυχολόγοι) το 1980.

Αρχικά υποψιάστηκαν ότι η βίαιη/ επιθετική συμπεριφορά των παιδιών οφείλεται στην έλλειψη γνωστικών δεξιοτήτων για την επίλυση προβλημάτων, δηλαδή πως να σκεφτούν μια ποικιλία λύσεων για ένα πρόβλημα, πως να προβλέψουν τις συνέπειες των πράξεών τους και πως να συνδέσουν τα αίτια και τα αποτελέσματα ανάμεσα στην αλληλεπίδραση των διαπροσωπικών σχέσεων. Η απουσία αυτών των δεξιοτήτων κάνει τα παιδιά να έχουν περισσότερες πιθανότητες απογοήτευσης από τις κοινωνικές τους συναναστροφές. Αυτή η απογοήτευση με τη σειρά της, κάνει τα παιδιά να παρεκτρέπονται και τελικά τροφοδοτείται ένας κύκλος δυσάρεστων κοινωνικών αλληλεπιδράσεων, με επώδυνα συναισθήματα, απογοήτευση και άσχημη συμπεριφορά.

Ωστόσο, οι ψυχολόγοι-ερευνητές δε θεώρησαν ότι αυτός ο κύκλος είναι άθραυστος, αντιθέτως πίστευαν ότι τα παιδιά μπορούν να μάθουν αυτές τις δεξιότητες όπως μαθαίνουν τη γραμματική και τα μαθηματικά.

 
Για να διαπιστώσουν εάν η ιδέα τους ήταν σωστή, πραγματοποίησαν μια μελέτη δύο ετών με παιδιά νηπιαγωγείου. Για τους τρεις πρώτους μήνες, τα μισά από αυτά τα παιδιά θα έπαιζαν παιχνίδια και θα έκαναν διαλόγους με σκοπό την επίλυση προβλημάτων και την έκφραση των συναισθημάτων. Οι ερευνητές δεν είπαν στα παιδιά πως ακριβώς θα έλυναν τα προβλήματα τους, αλλά τα δίδαξαν πως να παράγουν πιθανές λύσεις και πως να σκέφτονται τις συνέπειές τους. Τα άλλα μισά παιδιά δεν διδάχτηκαν τίποτα από τα παραπάνω (ομάδα ελέγχου).

Έτσι, διαπίστωσαν ότι η εκμάθηση δεξιοτήτων επίλυσης προβλημάτων βελτίωσε την παρορμητική συμπεριφορά των παιδιών σε σύγκριση με τα παιδιά της ομάδας που δεν διδάχτηκαν τις δεξιότητες. Επίσης, αυτή η βελτίωση παρατηρήθηκε και έναν χρόνο μετά την παρέμβαση. Έρχεται να επιβεβαιώσει τα ευρήματα και μια πενταετής μελέτη, η οποία βρήκε ότι τα παιδιά που εκπαιδεύονται από το νηπιαγωγείο και την πρώτη τάξη από τους εκπαιδευτικούς, έχουν την ίδια βελτίωση με τα παιδιά της πρώτης έρευνας. Επιπρόσθετα τα παιδιά των οποίων οι γονείς είχαν εφαρμόσει τη μέθοδο επίλυσης προβλημάτων, όταν αντιμετώπιζαν πραγματικά προβλήματα, είχαν ισχυρά γνωστικά και συμπεριφορικά οφέλη. 

 
Τα παραπάνω φανερώνουν πως όταν τα παιδιά μαθαίνουν από νωρίς πως να εκφράζουν τα συναισθήματά τους και πως να βρίσκουν λύσεις στα προβλήματά τους, είναι αποτελεσματικότερα στις διαπροσωπικές σχέσεις και στη συμπεριφορά τους.

 
* Η αρχική αυτή παρέμβαση οδήγησε αργότερα στην ανάπτυξη ενός προγράμματος "Μπορώ να λύσω το πρόβλημα"  το οποίο χρησιμοποιείται από οργανισμούς και σχολεία της Αμερικής. Πολλά παιδιά έχουν διδαχτεί πως να σκέφτονται και να αλληλεπιδρούν με τους άλλους με αποτέλεσμα να μειωθεί η βία, οι συμπεριφορές υψηλού κινδύνου και η χρήση ναρκωτικών ουσιών στις περιοχές όπου το πρόγραμμα εφαρμόζεται.

 
Σε απλή μετάφραση "μάθε το παιδί σου να ψαρεύει, μην του δίνεις τα ψάρια".

Είναι πολύ σημαντικό να μαθαίνουν τα παιδιά να διαχειρίζονται τα προβλήματα τους χωρίς να ανατρέχουν πάντα στους γονείς για μια εύκολη λύση! Έτσι αποκτούν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση που θα τα συντροφεύει και στο μέλλον.


http://taksidipsyxis.blogspot.com/2011/09/blog-post_23.html 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

ΣΤΟΝ ΔΑΣΚΑΛΟ...



Του Κωστή Παλαμά
Σμίλεψε πάλι, δάσκαλε, ψυχές!
Κι ότι σ' απόμεινε ακόμη στη ζωή σου,
Μην τ' αρνηθείς!
Θυσίασέ το ως τη στερνή πνοή σου!
Χτισ' το παλάτι, δάσκαλε σοφέ!
Κι αν λίγη δύναμη μεσ' το κορμί σου μένει,
Μην κουρασθείς.
Είν' η ψυχή σου ατσαλωμένη.
Θεμέλια βάλε τώρα πιο βαθειά,
Ο πόλεμος να μη μπορεί να τα γκρεμίσει.
Σκάψε βαθειά.
Τι κι' αν πολλοί σ’ έχουνε λησμονήσει;
Θα θυμηθούνε κάποτε κι αυτοί
Τα βάρη που κρατάς σαν 'Ατλαντας στην πλάτη,
Υπομονή!
Χτίζε, σοφέ, της κοινωνίας το παλάτι!

Η ιστορία είναι εξαιρετικά αφιερωμένη σε όλους αυτούς που σώζουν "αστερίες"!!!

Μια μέρα, ένας άνθρωπος περπατούσε στην ακρογιαλιά.
Την προηγούμενη νύχτα είχε προηγηθεί σφοδρή θαλασσοταραχή και η φουσκοθαλασσιά είχε ξεβράσει στην ακτή εκατοντάδες αστερίες.
Κάποια στιγμή είδε ένα παιδί να σκύβει στην άμμο, να σηκώνει κάτι και πολύ απαλά να το πετά μέσα στην θάλασσα.
Η κίνηση αυτή επαναλήφθηκε πολλές φορές, ώσπου να πλησιάσει κοντά.
Τότε διαπίστωσε ότι το παιδί μάζευε τους αστερίες και τους ξαναπετούσε στη θάλασσα. Καθώς το παιδί ήταν αφοσιωμένο στο έργο του και δεν τον είχε αντιληφθεί, ο άνθρωπος στάθηκε και το παρατηρούσε για πολλή ώρα .
Ιδρώτας έτρεχε από το μέτωπό του και η έκφραση του προσώπου του ήταν σφιγμένη από την προσπάθεια.
Κάποια στιγμή ο άνθρωπός μας αποφάσισε να κάνει αισθητή την παρουσία του και του φώναξε:

“Καλημέρα! Τι κάνεις εδώ;”


Το παιδί, σταμάτησε για μια στιγμή, κοίταξε τον άνδρα και του απάντησε:

« Δε βλέπεις; Πετάω αστερίες στην θάλασσα”.

- Δεν έχει νόημα αυτό που κάνεις, του αντιγύρισε ο άνθρωπος. Είναι εκατοντάδες οι αστερίες που πεθαίνουν στην αμμουδιά. Δεν έχει σημασία αυτό που κάνεις!

Το παιδί τον κοίταξε, του έδειξε τον αστερία που κρατούσε στο χέρι του και του είπε:
- Έχει όμως σημασία για αυτόν εδώ!...

Και λέγοντας αυτά τα λόγια πέταξε τον αστερία απαλά μέσα στην θάλασσα.

Ο άνθρωπός μας συνέχισε το δρόμο του, περπατώντας πλάι στους ξεβρασμένους αστερίες.
Λίγο παρακάτω όμως, κάποιοι τον είδαν να κοιτάει κλεφτά γύρω του μήπως τον βλέπει κανείς κι όταν βεβαιώθηκε πως ήταν μόνος του, έσκυψε μάζεψε έναν αστερία και να τον απίθωσε μαλακά στη θάλασσα...

back to top