Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget




Σάββατο, 10 Μαρτίου 2012

10 υπέροχα γεύματα για το σχολείο που τα παιδιά σας θα λατρέψουν!


Το παιδί σας μένει στο σχολείο το μεσημέρι; Είμαι σίγουρη οτι κάθε μέρα, σκέφτεστε τι να του δώσετε να φάει, την επόμενη μέρα. Τα γεύματα, αυτά, είναι υπέροχα!
από
Φυσικά, ξέρω, καλά πώς δεν έχουμε καθόλου χρόνο καθημερινά, για την προετοιμασία τους αλλά τι θα λέγατε εάν το κάναμε μαζί με το παιδί μας, το προηγούμενο απόγευμα, σαν παιχνίδι ; Θα του άρεσε πολύ!
από
Τα καλούπια για τα κουλουράκια, ώρα να βγουν από τα συρτάρια ! Μ' αυτά θα δώσουμε σχήματα στα φαγητά!
από
Μπορεί να εργαζόμαστε πολύ, αλλά η χαρά κι η φαντασία δεν πρέπει να λείπουν από κανένα τραπέζι!
από
 Δείτε κι αυτή την πασχαλίτσα! Είναι μοναδική!
από
Και το μολύβι γράφει υπέροχα! 
από
Το ζήτημα είναι να είμαστε ευέλικτοι και με φαντασία! Μιλήστε με το παιδί σας!
από
Μπορεί να σας δώσει καταπληκτικές ιδέες για να δημιουργήσετε μαζί του! 


Κι εάν δεν έχω καθόλου χρόνο να τα φτιάξω; Τα γεύματα αυτά, είναι ιδανικά και για πάρτι! Ένα απόγευμα μαζί με το παιδί μου, να μαγειρεύω! Ανεκτίμητο δώρο! 

πηγή:http://paizoumemazi.blogspot.com/2011/09/10.html

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

ΣΤΟΝ ΔΑΣΚΑΛΟ...



Του Κωστή Παλαμά
Σμίλεψε πάλι, δάσκαλε, ψυχές!
Κι ότι σ' απόμεινε ακόμη στη ζωή σου,
Μην τ' αρνηθείς!
Θυσίασέ το ως τη στερνή πνοή σου!
Χτισ' το παλάτι, δάσκαλε σοφέ!
Κι αν λίγη δύναμη μεσ' το κορμί σου μένει,
Μην κουρασθείς.
Είν' η ψυχή σου ατσαλωμένη.
Θεμέλια βάλε τώρα πιο βαθειά,
Ο πόλεμος να μη μπορεί να τα γκρεμίσει.
Σκάψε βαθειά.
Τι κι' αν πολλοί σ’ έχουνε λησμονήσει;
Θα θυμηθούνε κάποτε κι αυτοί
Τα βάρη που κρατάς σαν 'Ατλαντας στην πλάτη,
Υπομονή!
Χτίζε, σοφέ, της κοινωνίας το παλάτι!

Η ιστορία είναι εξαιρετικά αφιερωμένη σε όλους αυτούς που σώζουν "αστερίες"!!!

Μια μέρα, ένας άνθρωπος περπατούσε στην ακρογιαλιά.
Την προηγούμενη νύχτα είχε προηγηθεί σφοδρή θαλασσοταραχή και η φουσκοθαλασσιά είχε ξεβράσει στην ακτή εκατοντάδες αστερίες.
Κάποια στιγμή είδε ένα παιδί να σκύβει στην άμμο, να σηκώνει κάτι και πολύ απαλά να το πετά μέσα στην θάλασσα.
Η κίνηση αυτή επαναλήφθηκε πολλές φορές, ώσπου να πλησιάσει κοντά.
Τότε διαπίστωσε ότι το παιδί μάζευε τους αστερίες και τους ξαναπετούσε στη θάλασσα. Καθώς το παιδί ήταν αφοσιωμένο στο έργο του και δεν τον είχε αντιληφθεί, ο άνθρωπος στάθηκε και το παρατηρούσε για πολλή ώρα .
Ιδρώτας έτρεχε από το μέτωπό του και η έκφραση του προσώπου του ήταν σφιγμένη από την προσπάθεια.
Κάποια στιγμή ο άνθρωπός μας αποφάσισε να κάνει αισθητή την παρουσία του και του φώναξε:

“Καλημέρα! Τι κάνεις εδώ;”


Το παιδί, σταμάτησε για μια στιγμή, κοίταξε τον άνδρα και του απάντησε:

« Δε βλέπεις; Πετάω αστερίες στην θάλασσα”.

- Δεν έχει νόημα αυτό που κάνεις, του αντιγύρισε ο άνθρωπος. Είναι εκατοντάδες οι αστερίες που πεθαίνουν στην αμμουδιά. Δεν έχει σημασία αυτό που κάνεις!

Το παιδί τον κοίταξε, του έδειξε τον αστερία που κρατούσε στο χέρι του και του είπε:
- Έχει όμως σημασία για αυτόν εδώ!...

Και λέγοντας αυτά τα λόγια πέταξε τον αστερία απαλά μέσα στην θάλασσα.

Ο άνθρωπός μας συνέχισε το δρόμο του, περπατώντας πλάι στους ξεβρασμένους αστερίες.
Λίγο παρακάτω όμως, κάποιοι τον είδαν να κοιτάει κλεφτά γύρω του μήπως τον βλέπει κανείς κι όταν βεβαιώθηκε πως ήταν μόνος του, έσκυψε μάζεψε έναν αστερία και να τον απίθωσε μαλακά στη θάλασσα...

back to top