Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget




Σάββατο, 10 Μαρτίου 2012

Ε8 ΜΙΚΡΟΜΑΓΕΙΡΕΜΑΤΑ


Τα ρήματα που φανερώνουν προσταγή, παράκληση ή ευχή λέμε ότι βρίσκονται σε έγκλιση προστακτική.

Κλείσε το παράθυρο! (προσταγή)
Δώσε μου το βιβλίο, σε παρακαλώ. (παράκληση)
Πήγαινε στο καλό. (ευχή)

Προστακτική σχηματίζουν ο ενεστώτας και ο αόριστος. Η προστακτική έχει δύο πρόσωπα: το β’ πρόσωπο ενικού και πληθυντικού (εσύ, εσείς)


Π.χ.:
πρόσωπο
Προστακτική ενεστώτα
Προστακτική αορίστου
(γράφω)
β’ εν.:
β’ πλ.:
γράφε
γράφετε
γράψε
γράψτε
(σκουπίζω)
β’ εν.:
β’ πλ.:
σκούπιζε
σκουπίζετε
σκούπισε
σκουπίστε
(αγαπώ)
β’ εν.:
β’ πλ.:
αγάπα
αγαπάτε
αγάπησε
αγαπήστε






Σχηματισμός Προστακτικής Αορίστου Ανωμάλων Ρημάτων

  
 Οριστική ενεστώτα
Προστακτική αορίστου
β’ πρόσωπο ενικού
β’ πρόσωπο πληθυντικού

ανεβαίνω
κατεβαίνω
μπαίνω
βγαίνω
έρχομαι
μένω
φεύγω
πλένω
βρίσκω
βλέπω
λέω
πίνω
παίρνω
τρώω 

ανέβα
κατέβα
μπες
βγες
έλα
μείνε
φύγε
πλύνε
βρες
δες
πες
πιες
πάρε
φάε
ανεβείτε
κατεβείτε
μπείτε
βγείτε
ελάτε
μείνετε
φύγετε
πλύνετε (πλύντε)
βρείτε
δείτε
πείτε (πέστε)
πιείτε
πάρτε
φάτε


πηγή: e-τάξη

Λέξεις με δύο τόνους





Χρονικά Επιρρήματα - Τροπικά επιρρήματα

Τα επιρρήματα είναι άκλιτες λέξεις που συνοδεύουν ρήματα.
 
Τα χρονικά επιρρήματα μας δείχνουν πότε γίνεται η ενέργεια που δηλώνει το ρήμα. Δηλαδή απαντούν στην ερώτηση "πότε;"

 π.χ. Έπαιξα με τους φίλους μου πριν διαβάσω.

Τα τροπικά επιρρήματα μας δείχνουν με ποιον τρόπο  γίνεται η ενέργεια που δηλώνει το ρήμα. Δηλαδά απαντούν στην ερώτηση "πώς;"


π.χ.   Κράτησα γερά το χέρι του.


 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

ΣΤΟΝ ΔΑΣΚΑΛΟ...



Του Κωστή Παλαμά
Σμίλεψε πάλι, δάσκαλε, ψυχές!
Κι ότι σ' απόμεινε ακόμη στη ζωή σου,
Μην τ' αρνηθείς!
Θυσίασέ το ως τη στερνή πνοή σου!
Χτισ' το παλάτι, δάσκαλε σοφέ!
Κι αν λίγη δύναμη μεσ' το κορμί σου μένει,
Μην κουρασθείς.
Είν' η ψυχή σου ατσαλωμένη.
Θεμέλια βάλε τώρα πιο βαθειά,
Ο πόλεμος να μη μπορεί να τα γκρεμίσει.
Σκάψε βαθειά.
Τι κι' αν πολλοί σ’ έχουνε λησμονήσει;
Θα θυμηθούνε κάποτε κι αυτοί
Τα βάρη που κρατάς σαν 'Ατλαντας στην πλάτη,
Υπομονή!
Χτίζε, σοφέ, της κοινωνίας το παλάτι!

Η ιστορία είναι εξαιρετικά αφιερωμένη σε όλους αυτούς που σώζουν "αστερίες"!!!

Μια μέρα, ένας άνθρωπος περπατούσε στην ακρογιαλιά.
Την προηγούμενη νύχτα είχε προηγηθεί σφοδρή θαλασσοταραχή και η φουσκοθαλασσιά είχε ξεβράσει στην ακτή εκατοντάδες αστερίες.
Κάποια στιγμή είδε ένα παιδί να σκύβει στην άμμο, να σηκώνει κάτι και πολύ απαλά να το πετά μέσα στην θάλασσα.
Η κίνηση αυτή επαναλήφθηκε πολλές φορές, ώσπου να πλησιάσει κοντά.
Τότε διαπίστωσε ότι το παιδί μάζευε τους αστερίες και τους ξαναπετούσε στη θάλασσα. Καθώς το παιδί ήταν αφοσιωμένο στο έργο του και δεν τον είχε αντιληφθεί, ο άνθρωπος στάθηκε και το παρατηρούσε για πολλή ώρα .
Ιδρώτας έτρεχε από το μέτωπό του και η έκφραση του προσώπου του ήταν σφιγμένη από την προσπάθεια.
Κάποια στιγμή ο άνθρωπός μας αποφάσισε να κάνει αισθητή την παρουσία του και του φώναξε:

“Καλημέρα! Τι κάνεις εδώ;”


Το παιδί, σταμάτησε για μια στιγμή, κοίταξε τον άνδρα και του απάντησε:

« Δε βλέπεις; Πετάω αστερίες στην θάλασσα”.

- Δεν έχει νόημα αυτό που κάνεις, του αντιγύρισε ο άνθρωπος. Είναι εκατοντάδες οι αστερίες που πεθαίνουν στην αμμουδιά. Δεν έχει σημασία αυτό που κάνεις!

Το παιδί τον κοίταξε, του έδειξε τον αστερία που κρατούσε στο χέρι του και του είπε:
- Έχει όμως σημασία για αυτόν εδώ!...

Και λέγοντας αυτά τα λόγια πέταξε τον αστερία απαλά μέσα στην θάλασσα.

Ο άνθρωπός μας συνέχισε το δρόμο του, περπατώντας πλάι στους ξεβρασμένους αστερίες.
Λίγο παρακάτω όμως, κάποιοι τον είδαν να κοιτάει κλεφτά γύρω του μήπως τον βλέπει κανείς κι όταν βεβαιώθηκε πως ήταν μόνος του, έσκυψε μάζεψε έναν αστερία και να τον απίθωσε μαλακά στη θάλασσα...

back to top