Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget




Σάββατο, 7 Απριλίου 2012

Φτιάχνουμε Λαζαράκια!

Τα λαζαράκια είναι ένα είδος γλυκού ψωμιού που τα προσφέρουμε στις Λαζαρίνες που λένε τα κάλαντα την ημέρα του Λαζάρου. Τα ψωμάκια αυτά, έχουνε σχήμα ανθρώπου και συμβολίζουν τον Λάζαρο. 
Τα υλικά μας
Για περίπου 25 λαζαράκια

500gr. αλέυρι για όλες τις χρήσεις

1/2 φακελάκι μαγιά

100 gr. ζάχαρη

1 φλιτζάνι γάλα χλιαρό

1 κουταλάκι του γλυκού αλάτι

1 κουταλάκι του γλυκού κανέλα

1/2 κουταλάκι του γλυκού γλυκάνισο

4 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο

1 φλυντζάνι χλιαρό νερό

50 περίπου γαρίφαλλα ξυλάκια

Σταφίδες


Ας δούμε πώς φτιάχνoνται
:

  • Σε ένα μπόλ ανακατεύουμε την μαγιά με ένα φλυτζάνι χλιαρό νερό και ένα φλυντζάνι αλεύρι. 

  • Φτιάχνουμε ένα χυλό, τον σκεπάζομε με μία πετσέτα και τον αφήνουμε σε ζεστό μέρος.

  • Την άλλη μέρα κοσκινίζουμε το αλεύρι σε μία μεγάλη λεκάνη προσθέτουμε το προζύμι και όλα τα υπόλοιπα υλικά. 

  • Ζυμώνουμε μέχρι να δημιουργηθεί μία μαλακή ζύμη που θα ξεκολάει από τα χέρια,ά χρειαστεί προσθέτουμε νεράκι ή αλεύρι ανάλογα.

  • Κόβουμε μικρά κομμάτια ζύμης και πλάθουμε μακρόστενα κορδόνια που θα τους δώσουμε το σχήμα της φωτογραφίας.Τα διακοσμούμε με μερικές σταφίδες και βάζουμε δύο γαριφαλλάκια για μάτια. 

  • Ψήνουμε στους 180 βαθμούς Κελσίου.

Καλή Ανάσταση να έχουμε! 
Πηγή:Funky Cook

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

ΣΤΟΝ ΔΑΣΚΑΛΟ...



Του Κωστή Παλαμά
Σμίλεψε πάλι, δάσκαλε, ψυχές!
Κι ότι σ' απόμεινε ακόμη στη ζωή σου,
Μην τ' αρνηθείς!
Θυσίασέ το ως τη στερνή πνοή σου!
Χτισ' το παλάτι, δάσκαλε σοφέ!
Κι αν λίγη δύναμη μεσ' το κορμί σου μένει,
Μην κουρασθείς.
Είν' η ψυχή σου ατσαλωμένη.
Θεμέλια βάλε τώρα πιο βαθειά,
Ο πόλεμος να μη μπορεί να τα γκρεμίσει.
Σκάψε βαθειά.
Τι κι' αν πολλοί σ’ έχουνε λησμονήσει;
Θα θυμηθούνε κάποτε κι αυτοί
Τα βάρη που κρατάς σαν 'Ατλαντας στην πλάτη,
Υπομονή!
Χτίζε, σοφέ, της κοινωνίας το παλάτι!

Η ιστορία είναι εξαιρετικά αφιερωμένη σε όλους αυτούς που σώζουν "αστερίες"!!!

Μια μέρα, ένας άνθρωπος περπατούσε στην ακρογιαλιά.
Την προηγούμενη νύχτα είχε προηγηθεί σφοδρή θαλασσοταραχή και η φουσκοθαλασσιά είχε ξεβράσει στην ακτή εκατοντάδες αστερίες.
Κάποια στιγμή είδε ένα παιδί να σκύβει στην άμμο, να σηκώνει κάτι και πολύ απαλά να το πετά μέσα στην θάλασσα.
Η κίνηση αυτή επαναλήφθηκε πολλές φορές, ώσπου να πλησιάσει κοντά.
Τότε διαπίστωσε ότι το παιδί μάζευε τους αστερίες και τους ξαναπετούσε στη θάλασσα. Καθώς το παιδί ήταν αφοσιωμένο στο έργο του και δεν τον είχε αντιληφθεί, ο άνθρωπος στάθηκε και το παρατηρούσε για πολλή ώρα .
Ιδρώτας έτρεχε από το μέτωπό του και η έκφραση του προσώπου του ήταν σφιγμένη από την προσπάθεια.
Κάποια στιγμή ο άνθρωπός μας αποφάσισε να κάνει αισθητή την παρουσία του και του φώναξε:

“Καλημέρα! Τι κάνεις εδώ;”


Το παιδί, σταμάτησε για μια στιγμή, κοίταξε τον άνδρα και του απάντησε:

« Δε βλέπεις; Πετάω αστερίες στην θάλασσα”.

- Δεν έχει νόημα αυτό που κάνεις, του αντιγύρισε ο άνθρωπος. Είναι εκατοντάδες οι αστερίες που πεθαίνουν στην αμμουδιά. Δεν έχει σημασία αυτό που κάνεις!

Το παιδί τον κοίταξε, του έδειξε τον αστερία που κρατούσε στο χέρι του και του είπε:
- Έχει όμως σημασία για αυτόν εδώ!...

Και λέγοντας αυτά τα λόγια πέταξε τον αστερία απαλά μέσα στην θάλασσα.

Ο άνθρωπός μας συνέχισε το δρόμο του, περπατώντας πλάι στους ξεβρασμένους αστερίες.
Λίγο παρακάτω όμως, κάποιοι τον είδαν να κοιτάει κλεφτά γύρω του μήπως τον βλέπει κανείς κι όταν βεβαιώθηκε πως ήταν μόνος του, έσκυψε μάζεψε έναν αστερία και να τον απίθωσε μαλακά στη θάλασσα...

back to top